พระกริ่งพัชรีตีอ๋องประเทศจีน สมัยราชวงศ์ถัง พ.ศ.1349 - พ.ศ.1369 

พระกริ่งพัชรีตีอ๋อง (หรือพระกริ่งทีอ๋อง / เทาะทะลีทีอ๋อง) ที่สร้างในประเทศจีน สมัยราชวงศ์ถัง ช่วงปี พ.ศ. 1349 - 1369 ถือเป็นหนึ่งใน "เบญจภาคีพระกริ่งนอก" ยอดนิยมที่มีความเก่าแก่และหาได้ยากยิ่งที่สุดในประเทศไทย โดยเชื่อว่ามีหมุนเวียนอยู่ในวงการไม่เกิน 10–20 องค์เท่านั้น

ประวัติและความเป็นมายุคสมัยการสร้าง: สร้างขึ้นในยุคราชวงศ์ถัง ตรงกับรัชสมัยของพระเจ้าถังเหี่ยนจง (Tang Xianzong)มูลเหตุการสร้าง: ตามบันทึกโบราณระบุว่า ในช่วงปี พ.ศ. 1349-1369 มีสมณทูตจากอินเดียนำพระบรมสารีริกธาตุมาถวายจักรพรรดิจีน พระองค์จึงทรงโปรดเกล้าฯ ให้สร้างพระเจดีย์เก้าชั้นเพื่อบรรจุพระบรมธาตุ และได้จำลองพุทธศิลป์นั้นมาสร้างเป็นพระพุทธรูปขนาดพกพา (ถือเจดีย์) เพื่อปกป้องภยันตรายและเป็นพุทธบูชาต้นแบบพุทธศิลป์: ถ่ายทอดรูปแบบมาจากพระพุทธรูปหินแกะสลักที่ วัดหลงเหมิน (Longmen Grottoes) ใกล้นครลั่วหยาง ประเทศจีน

พุทธลักษณะและเอกลักษณ์ปางถือเจดีย์: องค์พระประทับนั่งบนฐานบัว 2 ชั้น (บัวฟองมันหรือบัวเมฆขด) พระหัตถ์ถือ "เจดีย์เก้าชั้น" ซึ่งแสดงถึงศิลปะราชวงศ์ถังอย่างชัดเจนเครื่องทรงนักบวช: ลักษณะเครื่องทรงและจีวรแกะลายตารางเหลี่ยมงดงาม สะท้อนพุทธศิลปะชั้นสูงของสกุลช่างซัวไซ ปลายพระเนตรชี้สูงบ่งบอกถึงพลังอำนาจกระบวนการหล่อ: เป็นพระหล่อโบราณดั้งเดิมแบบ "พิมพ์ประกับ" (ประกบข้าง) ทำให้ปรากฏรอยตะเข็บเด่นชัดบริเวณด้านข้างขององค์พระทุกองค์เนื้อโลหะ : สร้างด้วยเนื้อสำริดทองม้าฬ่อแก่ทองคำ (เนื้อในออกกระแสทองแดงหรือเหลืองทอง) เมื่อผ่านเวลาพันกว่าปี เนื้อโลหะจะยุบย่นตามธรรมชาติหรือที่เรียกว่า "เนื้อโลหะกินตัว" และปรากฏคราบสนิมเขียวสนิมแดงประปราย

ระบบกริ่ง: พระกริ่งพัชรีตีอ๋องยุคต้นจะไม่มีการบรรจุเม็ดกริ่งไว้ภายใน (ก้นกลวงหรือฐานเรียบ) แต่บางองค์ที่เป็นงานช่างหลวงอาจมีรอยเจาะอุดผงเก่าหรือฝังพระบรมสารีริกธาตุที่บริเวณด้านหลังฐาน

พุทธคุณความเชื่อโบราณเชื่อว่าเด่นล้ำทางด้านมหาอำนาจ บารมี ลาภยศ ขจัดปัดเป่าสิ่งชั่วร้ายและภูตผีปีศาจ รวมถึงนิยมนำมาแช่น้ำมนต์เพื่อดื่มหรืออาบในการรักษาโรคภัยไข้เจ็บให้หายสิ้น